Kartezjusz

Kartezjusz

Renę Descartes (Kartezjusz) już w dzieciństwie wykazywał ogromne uzdolnienia matematyczne. W wieku 20 lat miał już za sobą studia prawnicze, potem przez pewien czas służył w armii holenderskiej i bawarskiej. Później postanowił całkowicie poświęcić się filozofii i nauce. Przeniósł się więc do Holandii, gdzie mógł prowadzić badania i pisać dzieła, które rozsławiły jego imię. Kartezjusz rozwinął wiele pojęć matematycznych, jak choćby układ współrzędnych w geometrii czy tzw. kartezjański iloczyn. W dziedzinie filozofii badał możliwości poznawcze człowieka. W swym najsłynniejszym dziele filozoficznym, Rozprawa o metodzie (1637), twierdził, że niczego nie można przyjąć za pewne, wszystko należy najpierw zakwestionować, ponieważ wątpienie jest drogą do poznania prawdy. Doszedł do wniosku, że myślenie to dowód na istnienie, bo gdyby człowiek nie istniał, nie mógłby myśleć, a tym bardziej wątpić. W ten sposób sformułował swoją słynną sentencję Cogito, ergo sum – myślę, więc jestem.