Monthly Archives: Wrzesień 2015

Daniel Defoe

Daniel Defoe

Daniel Defoe, syn rzeźnika, wiódł awanturnicze życie, pełne ekscytujących wydarzeń. W 1685 r. wziął udział w powstaniu przeciw królowi Jakubowi II i cudem tylko uniknął egzekucji. Później znalazł się w więzieniu za rozpowszechnianie antyrządowych wypowiedzi, a przez czas pewien był nawet tajnym agentem. Przede wszystkim jednak jest znany jako autor Przypadków Robinsona Crusoe, wydanych drukiem w 1719 r. Wielu ludzi uważa tę książkę za pierwszą znaczącą powieść angielską. Przedstawia ona dzieje rozbitka, któremu udało się przeżyć na bezludnej wyspie. Defoe oparł częściowo jej fabułę na prawdziwych przeżyciach podróżnika nazwiskiem Alexander Selkirk. W innej powieści – Dole i niedole sławnej Moll Flanders, opisał dzieje kobiety, która została złodziejką. Defoe wydawał też własną gazetę, stąd zapewne jego utwory – żywe i realistyczne – przypominają dobre teksty prasowe. Na przykład Dziennik roku zarazy to szczegółowa relacja o epidemii dżumy w Londynie w 1665 r.

Debussy

Debussy

Claude Debussy zaczął się uczyć muzyki w paryskim konserwatorium, gdy miał zaledwie 10 lat. Początkowo pragnął zostać pianistą, ale szybko zmienił zdanie i zwrócił się ku kompozycji; wkrótce dowiódł w tej dziedzinie swego geniuszu. Utwory takie np. jak Popołudnie fauna (1892-1894) wywołały ogólne poruszenie. Debussy zerwał z dotychczasowym traktowaniem harmonii; stosował ją w sposób swobodny, posługując się akordami ze względu na ich wartości brzmieniowe, tak jak malarz wybiera tę lub inną barwę. Dlatego uznano go za głównego przedstawiciela impresjonizmu w muzyce. Kompozytor ten wzbogacił muzykę o nieznane dotąd brzmienia, otwierając przed nią nowe możliwości; z tego względu jest uważany za jednego z najważniejszych twórców swego czasu. Komponował preludia o poetyckich tytułach, takie jak Światło księżyca czy Morze, napisał też operę Peleas i Melisanda (1892), oratoria, kantaty, pieśni.

James Dean

James Dean

Matka Jamesa Deana zmarła, gdy miał 5 lat, wychowywał się więc na farmie swego wuja. Zanim w wieku 24 lat został gwiazdorem dzięki filmowi Na wschód od Edenu (1955), występował już na scenie i w telewizji. W ciągu kilku miesięcy po pierwszym filmie nakręcił dwa następne – Buntownik bez powodu (1955) i Olbrzym (1956). Nie doczekał jednak ich wejścia na ekrany, bo zginął w wypadku samochodowym. Dean stał się bożyszczem nastolatków, pozostających w konflikcie z dorosłymi nie potrafiącymi ich zrozumieć, utożsamiających się z bohaterem Buntownika bez powodu. Wiele lat po śmierci aktora j ego twarz wciąż jeszcze można ujrzeć na milionach plakatów, koszulek i fotosów, kupowanych przez młodzież na całym świecie.

Davy

Humphry Davy (1778-1829), English chemist. Davy is best known for his invention of the miner's safety lamp, also known as the Davy lamp, for use in coal mines. In 1807 and 1808, Davy discovered the elements potassium, sodium, calcium, barium, magnesium and strontium. Davy is also credited with the concept of allotropes, elements that are physically different due to their structural arrangements. He proposed that diamond was an allotrope of carbon. He also discovered nitrous oxide or laughing gas, which he suggested could be used as an anaesthetic.

Młody Humphry Davy miał talent estradowy. Często stawał na wozie na miejscowym placu targowym i opowiadał gromadzie dzieci kornwalijskie bajki. Później praktykował u chirurga i wtedy właśnie – przygotowując dla niego różne mikstury i pigułki – zainteresował się chemią. Mając 21 lat, rozpoczął badania nad podtlenkiem azotu, nazywanym nieraz gazem rozweselającym. Odkrył, że gaz ten ma działanie znieczulające, dzięki czemu zaczęto go używać do usypiania pacjentów, którym zamierzano usuwać zęby. O jego pracach i osiągnięciach dowiedział się hrabia Rumford, uczony pochodzenia amerykańskiego, który założył Instytut Królewski w Londynie, i zaproponował mu stanowisko asystenta wykładowcy z roczną pensją 100 funtów. Wkrótce Davy stał się niezmiernie popularnym wykładowcą. Szło mu tak dobrze, że w wieku 24 lat został profesorem chemii.

Bette Davis

Bette Davis

Ruth Elizabeth Davis przeniosła się z Lowell w stanie Massachusetts do Nowego Jorku z zamiarem studiowania aktorstwa, a następnie podbicia Holywood. Wprawdzie reżyserzy filmowi uznali, że nie jest wystarczająco piękna, by odtwarzać postaci amantek, ale w latach 30. zdobyła pozycję znakomitej aktorki specjalizującej się w rolach zdecydowanych, niezależnych kobiet. Zdobyła Oscara za role w Kundelce (1935) oraz Jezebel (1938). Osiągnęła także inne wyróżnienia i zaszczyty, a wśród nich nagrodę Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości. W filmach Mak lisy (1941) i Wszystko o Ewie (1950) zagrała kobiety okrutne i samolubne, w innych, np. w A więc, podróżniku (1942), odtwarzała postaci pełne uroku, zawsze jednak ujawniała się jej silna osobowość.

« Older Entries Recent Entries »